Rezonans magnetyczny całego ciała pokazuje bardzo dużo szczegółów anatomicznych. To jedna z jego największych zalet, ale jednocześnie powód, dla którego wynik takiego badania wymaga właściwej interpretacji.

W organizmie większości dorosłych osób można znaleźć drobne odchylenia od obrazu uznawanego za idealnie prawidłowy. Torbiel w nerce, niewielka zmiana w wątrobie, naczyniak, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa czy drobne nieprawidłowości w obrębie innych narządów mogą być wykrywane przypadkowo, mimo że nie powodują żadnych dolegliwości i nigdy nie staną się zagrożeniem dla zdrowia.

Dlatego najważniejszym efektem badania Whole Body MRI nie jest lista znalezionych zmian. Najważniejsze jest określenie, które z nich rzeczywiście wymagają uwagi.

Badania nad rezonansem całego ciała pokazują, że przypadkowe znaleziska są stosunkowo częste. W analizie badań obejmujących osoby bez objawów odsetek wyników ostatecznie uznanych za fałszywie dodatnie wynosił około 16%, choć pomiędzy poszczególnymi badaniami występowały duże różnice (źródło: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30932247/)

To ważna informacja z punktu widzenia pacjenta: wykrycie zmiany w rezonansie nie oznacza automatycznie rozpoznania choroby nowotworowej ani konieczności leczenia.

Podczas opisu badania lekarz radiolog bierze pod uwagę między innymi:

Dopiero zestawienie tych danych pozwala określić, czy znalezisko wygląda łagodnie, wymaga kontroli czy powinno zostać szybko weryfikowane.

Właśnie dlatego w Whole Body MRI coraz większe znaczenie ma standaryzacja opisu badania i omówienie wyniku z lekarzem.

Jednym z takich systemów jest ONCO-RADS, system opracowany specjalnie na potrzeby oceny zmian istotnych onkologicznie w badaniach rezonansu całego ciała. Dzieli wyniki na pięć kategorii, od obrazu prawidłowego po zmianę o wysokim prawdopodobieństwie złośliwości. Jego zadaniem jest uporządkowanie sposobu interpretacji badań i ograniczenie różnic pomiędzy opisami wykonywanymi przez różnych radiologów.

Nie każda torbiel wymaga biopsji. Nie każdy guzek wymaga operacji. Nie każda zmiana wymaga nawet kontroli.

W części przypadków lekarz może stwierdzić, że obraz ma typowe cechy zmiany łagodnej i nie wymaga dalszego postępowania. W innych wystarczy kontrolne badanie po określonym czasie.

Dopiero wówczas, gdy charakter zmiany nie jest jednoznaczny albo jej wygląd budzi podejrzenie, lekarz może zalecić bardziej precyzyjne badanie konkretnego narządu lub konsultację specjalisty.

Może to być na przykład celowany rezonans magnetyczny, USG, tomografia komputerowa, badanie endoskopowe albo, w wybranych sytuacjach, pobranie materiału do badania histopatologicznego.